Groen gras
Een groene grasmat in de plaats van een deel van onze stoep, dat leek me een goed plan. Van dat fijne gras waar je in de zomer lekker op kunt liggen of op kunt lopen met blote voeten. Tien vierkante meter, meer zou het niet zijn, maar meer was ook niet nodig. We prepareerden de grond, haalden graszoden en voor wel 2 maanden was ik de koning te rijk met ons groene paradijs. Toen ging er iets mis. Bij de muur begon er wat gras af te sterven en ook in het midden ontstonden kale plekken. Op die kale plekken begon opeens ander groen te groeien, nl. mos. Dat was niet helemaal wat ik in gedachten had gehad. Maar als kersverse gazoneigenaar liet ik me niet uit het veld slaan. Ik haalde kalk en mest en ook een verticuteerhark. En graszaad. Het mos werd verwijderd, gras bijgezaaid en voilà: groener kon gras niet zijn! De blijdschap over mijn overwinning op de natuur was echter van korte duur: na enige tijd werd het gazon weer zwart-groen gevlekt en rukte het mos opnieuw op.

Wanhoop
En nu, twee jaar later: ik weet niet meer of ik nu moet verticuteren, mesten of zaaien, wanneer en in welke volgorde. Wat ik ook doe, het lijkt niet aan te slaan. Of slechts even. Ik snap het niet en het drijft me tot wanhoop. Ik sla er boeken op na en google meer dan eens op ‘gazon onderhoud’, ‘gazon stappenplan’ en ‘groen gras’. Ik haal graszaad (eerst voor een speeltuin, later voor een schaduwtuin), maar het mag niet baten. Na verloop van tijd ontstaan weer kale plekken. Wordt het mossig. Trekt de kleur uit het gras opnieuw weg. Wat me nog het meeste tergt is dat ik niet snap waarom. Ik heb kalk, mest en graszaad toegediend in de juiste verhouding en volgorde (om maar niet te spreken over alle tijd, liefde en aandacht die in de grasmat zitten). Theoretisch gezien zou ik nu uit moeten kijken op een volle en groene grasmat. Maar dat doe ik dus niet.

Factor X
Iets soortgelijks speelt zich af in mijn werk. Ik twitter, blog, doe aan acquisitie, maar ergens lijkt het niet aan te slaan. Ik lees de 10 beste tips voor een goed LinkedIn-profiel en pas ze toe. Volg een workshop, kijk een webinar. Ik volg mijn creatieve stroom en zoek naar een soort van klik met de buitenwereld. Die komt niet. In ieder geval niet in de vorm van opdrachten. Dat is frustrerend en de vraag die naar boven komt is: wat doe ik niet goed? Doe ik eigenlijk iets niet goed? Eerlijk: ik weet het niet. Het is net als met het gras: theoretisch gezien zou ook mijn bedrijf nu moeten groeien en bloeien. Maar blijkbaar werkt het zo niet. Blijkbaar is er ook een factor X die ik nog niet in de smiezen heb.

Nieuwe moed
Gisteren keek ik naar buiten. Naar onze bemoste-kale-plekken-grasmat. Ik liep naar de schuur en pakte de verticuteerhark. Met nieuwe moed ontdeed ik onze 10 vierkante meter gazon van mos en andere ongeregeldheden. Dat daardoor nog meer zwarte grond bloot kwam te liggen nam ik voor lief. Het voelde fris en opgeruimd. Gezuiverd is misschien een beter woord. Daarna strooide ik kalk. 1 kilo, netjes afgemeten. Ik weet: als dat is ingetrokken kan ik bemesten en als de temperatuur nog wat stijgt ook weer zaaien. Ik geef niet op.

Het onverwachte
1 dag later word mijn oog getrokken door een onverwachte kleur aan de rand van de grasmat. Een krokus! Die was er gisteren nog niet, althans niet in bloei. En ik heb die toch echt niet gezaaid, dat weet ik zeker. Ik denk: dit is de factor X. Dat ene stukje waar we geen rekening mee houden, waar we niet op kunnen anticiperen, dat niet mee valt te nemen in welke berekening dan ook. De onverwachte component die het leven spannend en interessant maakt. Die soms tot frustratie leidt en dan weer voor een plotselinge glimlach zorgt. Niet te bevatten maar alom aanwezig.

Leven
Ook voor mijn werk geldt: ik geef niet op. Ik schrijf nog een leuk blogbericht over wat ik zoal tegenkom in mijn leven (gras!) en pak dat ene project op dat al zo lang als idee in de kast ligt. Ik bel een mogelijke opdrachtgever om mijzelf en mijn werk te introduceren. Ik besteed wat extra aandacht aan de opdrachten die wel binnenkomen en besluit om deze week nog eens goed naar mijn Twitter-profiel te kijken.

Én ik realiseer me dat ik niet alles kan sturen. En dat dat is wat ze leven noemen.

 

 

 

 

 

 

Tagged with:
 

4 Responses to Zo groen als gras

  1. JvdR schreef:

    Mooie beelden bij het verhaal.

    `n Kro-kusje`, een aanmoediging uit onverwachte hoek?
    De kunst is de kleine dingen te zien en te waarderen,
    ze zijn vaak de bron van inspiratie.

    PS: misschien is de PH-waarde van de grond het probleem!

    • Klaartje schreef:

      Dank je wel voor je reactie J. Ik vond het ook erg leuk om passende beelden bij dit verhaal te maken. En ja: de kleinste dingen kunnen soms grootse gevolgen hebben.

  2. danielle schreef:

    mmmmooie mmmetaforen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.