Hoe het begon:

Afgelopen weekend startte ik met het opruimen van mijn werkkamer. Het spontaan begonnen project duurde uiteindelijk drie dagen… Het waren niet de grote stapels maar de losse mapjes en archieflades met schetsen van jaren, nutteloos geworden informatie (die ooit heel relevant leek) en andere zaken die het een langdurig proces maakten. 

De leegte
Stapels overbodigheid gingen rechtstreeks de papierbak in. En met elke wandeling naar de afvalbak werd het ook in mij leger. En in die leegte, in die ruimte,  ontstond een verlangen. Een wens om opnieuw te beginnen, op zoek te gaan naar authentieke(re) creativiteit. Om minder om me heen te kijken en meer naar binnen. Om de ontstane ruimte te gebruiken voor nieuwe invalshoeken, experimenten, creaties. Dat vraagt om het loslaten van hardnekkige gedachtes en overtuigingen. Over hoe het zou moeten, over hoe mijn werk eruit moet zien, over succes, geld en roem, over wat nu echt belangrijk is. Dat is op zich niet nieuw, het diende zich alleen nog nooit zo helder aan.

Mijn 4 magneetborden, ooit vol met inspiratiebeelden, zijn leeg. En ik, ik voel me enigszins verloren. Ik kijk naar mijn werk van de afgelopen jaren en vraag me af wat het betekent  om ‘echt’ en ‘authentiek’ te zijn. Wie ben ik als ik niet naar anderen kijk en mijn gedachtes loslaat over hoe het zou moeten? En wat voor werk maak ik dan?

De roze ijsbeer
Gisteren kwam ik een roze ijsbeer tegen. Nu twijfel ik: het magneetbord is zo fijn leeg… Maar de ijsbeer gaat niet weg, hij is midden in mijn ruimte gaan staan. Zacht maar dwingend vraagt hij mij een keuze te maken. Ik kijk hem aan en besluit: alleen hij.
Alleen hij!

ijsbeer: Ana Botezatu

4 Responses to Mijn confrontatie met de roze ijsbeer

  1. ilka schreef:

    Mooi stukje, écht Klaartje.

  2. Ellen schreef:

    Prachtig! (en benieuwd…!)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.