postzegel_schaamte

[English translation]

“Eén iemand”: zei ze, terwijl ze scherp de klas rond keek, “één iemand is zo dom geweest om deze som helemaal uit te tekenen!!”. Een zwart gat opende zich onder mijn tafeltje, en terwijl ik ineen kromp, verdween ik daarin, vol van schaamte. Want hoewel ze geen naam noemde, wist ik dat ze mij bedoelde.

Ik had de som niet gesnapt. Het was een moeilijke vermenigvuldiging geweest. Ik weet het nog precies: het ging over postzegels. Er zaten er 9 bij 13 op een velletje en hoeveel postzegels dat dan waren. Ik was er niet uit gekomen met hoofdrekenen en om toch tot een oplossing te komen had ik in mijn rekenschrift 9 bij 13 vakjes getekend. Die had ik één voor één geteld, terwijl ik mijn potloodpunt in elk vakje drukte. Ik was tot de goede oplossing gekomen en toch was het fout. Hartstikke fout volgens de juf en vooral ook heel dom. Dat wat het moment waarop ik besloot het nooit meer fout te hebben, want zo’n publieke vernedering wilde ik nooit, echt nóoit meer mee maken.

postzegel_handenHet was een klein voorval en waarschijnlijk niet de enige ervaring op dit gebied, maar tot op de dag van vandaag vind ik het lastig om in een groep mijn eigen antwoord of mening uit te spreken. De angst dat het fout is en dat ik en plein public beschaamd word, ligt nog steeds op de loer. Het paraat hebben van kennis werd een houvast en als ik het niet zeker weet, houd ik mijn mond. Maar de kennis voelt droog en saai en grijs aan. Er zit geen leven in, want ik sta mezelf niet toe te experimenteren, fouten te maken of het ‘verkeerd’ te hebben.

postzegel_vraagDe ervaringen in ons jonge leven kunnen we meestal niet voorkomen, maar het helpt om te zien hoe het ons nu nog vormt . Bewustzijn maakt het mogelijk om je af te vragen: is die boodschap die ik toen heb meegekregen eigenlijk wel waar? Pas als we de oude boodschap in twijfel trekken kunnen we nieuwsgierig worden naar onze eigen waarheid.

En gelukkig kan het ook anders, zoals Meneer P. me liet zien.
Maar daarover volgende week.

 

English translation:

Miss R. and Mr. P.

“One person”, she said, sharply looking around the class, “óne person was so stupid to draw this sum!!” A black hole opened under my table, and as I collapsed, I disappeared in it, full of shame. Though she didn’t mention a name, I knew she meant me.

I hadn’t understood the sum. It had been a difficult multiplication. I still know it clearly: it was about stamps. There were 9 by 13 stamps on a sheet and the question had been how many stamps there were. I wasn’t able to get the answer with mental arithmetic and in order to get a solution I had drawn 13 by 9 boxes in my exercise book. Then I counted them one by one while pushing my pencil point into each box. I had come to the right solution and yet it was wrong. Totally wrong according to Miss R. and especially very stupid. That was the moment I decided never to be wrong again, because I never, ever wanted to undergo such a public humiliation again.

It was a minor incident and probably not the only experience in this area, but to this day, I find it difficult to express my own answer or opinion in a group. The fear that it’s wrong and that I’m getting publicly embarrassed is still there. Having my mental knowledge ready became a grip, and if I’m not sure, I’ll just not open my mouth. But the knowledge feels dry and boring and gray. There is no life in it, because I don’t allow myself to experiment, make mistakes or have it ‘wrong’.

We can usually not prevent the experiences in our young life, but to see how it still shapes us today helps. Consciousness makes it possible to ask yourself: Is that message that I received back then actually true? Only when we start to question the old message, we can become curious about our own truth.

And fortunately, learning can also have a different flavour, as Mr. P. showed me.
But about that next week.

Tagged with:
 

4 Responses to Juffrouw R. en Meneer P. (1/2)

  1. Jolanda schreef:

    Mooi geschreven. Lijkt mij oke toch hoe je dat gedaan hebt. Zo zonde hoe de creativiteit van kinderen werd/wordt doodgemaakt in het onderwijs. Alles moet volgens ‘de regels’. Heb ook zoiets meegemaakt in mijn jeugd met turnen. Ik was 9 of 10. Ik deed iets niet goed en werd door de turnjuf voor lul gezet voor de hele groep. Dat was mijn laatste turnles. Heb weken daarna bij een vriendin gebivakkeerd op woensdagmiddag, omdat ik het mijn moeder niet durfde te vertellen. Ook nu nog steeds zo nu en dan moeite om mezelf te laten zien.

    • Klaartje schreef:

      Hoi Jolanda, Ja, pijnlijk hoe een ‘klein’ voorval zo’n impact kan hebben, zoals in jouw geval met het turnen. Klinkt ook als een juf die zelf fout zat. Voor mij is een belangrijke les: ik mag het op mijn manier doen, ik mag het zelfs ‘fout’ doen en dan nog ben ik helemaal okay! 🙂

  2. J. v/d R. schreef:

    Het is maar de vraag of het dom was. In feite was het ook een manier om tot het juiste antwoord te komen. De opmerking van de juf, die was m.i. dom. Het toeval wil, dat ik laatst met m`n kleinzoon in het museum de Pont was, waar het schilderij `Black Drawings` van Marlene Dumas hing. De kinderen konden op een formulier invullen hoeveel gezichten er op dat schilderij stonden en hij deed precies hetzelfde, alle koppen tellen. Ik heb hem toen uitgelegd dat er ook een andere, makkelijkere manier was.

    • Klaartje schreef:

      Uw kleinzoon en ik lijken dus wel op elkaar. 😉
      En de vraag is maar wat makkelijker is, dat hangt namelijk af van het perspectief. Vanuit het standpunt van uw kleinzoon zou tellen weleens makkelijker kunnen zijn….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.