English translation below

Terwijl ik de deur achter me dicht trok om de stad in te lopen, zag ik haar aankomen, de vrouw die eerst bij ons om de hoek woonde. “F*ck!!”: dacht ik. Want ik wist wat er zou komen: gezeur en gezeik. Over haar oude buren en dat ze daarom verhuisd was en dat nu die nieuwe bewoners er last van hadden.

Haar openingszin zette de toon: “Jullie missen me zeker niet?!” Het was geen vraag, het was een conclusie. Ik voelde hoe ik intern in elkaar kromp en mijn lijf aanspande. Hoe ik op het punt stond mijn best te gaan doen om een aandachtig toehoorder te zijn. Zoals ik was opgevoed, als een net en begrijpend meisje.  

Dat was het moment waarop ik wist dat ik deze keer sterk moest zijn.

 

Niet “begrijpend”, niet “jaja, mmm, en god toch”. Ik moest mijn grens aangeven, want ik had er genoeg van! Genoeg van de mensen die zich wentelen in alles wat niet goed is en daar altijd die ander de schuld van geven. Genoeg van de roddel, de negativiteit, de zwartheid die mijn cellen doordringt als zo iemand weer eens ‘zijn verhaal’ over me heen stortte. Basta!

Jarenlange patronen van aardigheid doorbreek je echter niet zomaar. Dus zei ik: “ik vind het niet interessant om het daar over te hebben” in plaats van het “F*ck B!tch” ben toch niet zo negatief!” dat zich eigenlijk naar buiten wilde slingeren.

emmerJa, ik zei het vrij subtiel, maar het was een begin en het voelde bevrijdend. Plus: haar negatieve gedrag op dezelfde manier beantwoorden leek me ook niet echt opbouwend.

Toen ze merkte dat ze aan mij geen bondgenoot had, was het gesprek snel afgelopen. Ze liep verder naar haar geweldig mooie penthouse met rondlopend balkon en uitzicht over de hele stad. Want dat vergat ze even te vertellen: dat ze dankzij die verhuizing nu geweldig woonde.

Daar waar we de focus leggen, waar we ons aan vasthouden, wordt onze waarheid. Waarschijnlijk had ze ook nog een ander verhaal. Een van onmacht, van verdriet, van oprechte boosheid omdat ze haar huis had moeten verlaten door de overlast van een ander. Ik zag de gemiste kans om het te hebben over wat ons als mensen echt bezighoudt. Wat óns raakt, niet wat die ander heeft gedaan.

 

 

[english translation]

Whining and moaning

As I pulled the door behind me to walk into the city, I saw her coming, the woman who first lived around the corner. “F*ck !!”: I thought. Because I knew what would happen: whining and moaning. About her former neighbors and that they were the reason she had moved there and that now the new residents were affected.

Her opening sentence put the tone: “You do not really miss me, right?!” It was not a question, it was a conclusion. I felt how I collided internally and tightened my body. How I was about to do my best to be an attentive listener. As I was raised, like a neat and understanding girl.

That was the moment I knew I had to be strong this time.

Not “understanding”, not “yes, mmm, and oh god”. I had to set my limit, because I had enough of it! Enough of the people who wallow in everything that is not good and always blame the others for that. Enough of the gossip, the negativity, the blackness that penetrates my cells when someone once again “dropped his story” over me. Basta!

However, years of patterns of kindness do not simply breach. So I said, “I do not think it’s interesting to talk about that” instead of “F*ck B!Tch” don’t be so negative! “, that actually wanted to express itself.

Yes, I said it quite subtle, but it was a start and it felt liberating. Plus, responding to her negative behavior in the same way did not seem to be really constructive to me.

When she noticed that she had no ally in me, the conversation ended soon. She continued to her amazingly beautiful penthouse with a rounded balcony and view over the whole city. Because that’s what she forgot to tell: because of her moving house, she now lived in an amazing appartment.

Where we focus, what we hold onto, becomes our truth. She probably also had another story. One of impotence, of sorrow, of sincere anger because she had to leave her house by the nuisance of another. I saw the missed opportunity to talk about what really matters to us. What touches us, not what the other has done.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.