Een zee van mogelijkheden
Herinner je je de roze ijsbeer nog? Ik vind hem moeilijk te negeren, ook al probeer ik dat soms wel. Het is niet zozeer dat hij in mijn ruimte staat, dat is nog wel te doen. Het is meer dat hij in mijn ruimte staat. Mijn ruimte, mijn leegte. Hoe minder erin staat, hoe minder afleiding, hoe duidelijker de ruimte zich aftekent. En dan? Wachten? Weglopen? Weer vullen? Ik probeerde het de afgelopen weken allemaal. Het was makkelijk genoeg activiteiten te vinden waardoor ik niet naar de ruimte hoefde te kijken: gras maaien, taarten bakken, de website updaten, ik deed het allemaal.  Ook zat ik soms gewoon te wachten, mijn rug geleund tegen de roze ijsbeer, gerustgesteld door zijn ademhaling, zijn warme op en neer bewegende lijf. Zijn rust werd op die momenten ook mijn rust en dat maakte de ruimte een stuk minder eng. Er gebeurde dan wel heel weinig, fijn was het wel, zo’n ruimte die opeens een zee van mogelijkheden werd.

Vragende ogen
De laatste tijd kijkt de roze ijsbeer mij af en toe vragend aan. Tenminste: ik denk dat het een vragende blik is. Niet onvriendelijk of zo, meer zoals een goede vriend je aan kan kijken en vraagt: en nu, wat ga je nu doen? Ik begreep van de ijsbeer dat ik ook te lang kon wachten of teveel. Dat het wel heel fijn is om naar een zee van mogelijkheden te kijken, maar dat er een moment komt waarop je weer een eerste stap moet zetten. Maar hoe verder te gaan, hoe te beginnen in die ruimte wist ik ook niet. Of liever gezegd: ik wist nog niet waar ik naar toe wilde, dus hoe kon ik dan beginnen? Mijn verlangen naar houvast kwam weer volop naar boven.

Het witte vel
Toch ging ik zitten. Potloden, papier en schaar binnen handbereik. En een wit vel. Ik pakte een stuk gekleurd papier en knipte wat. Het hoefde niks te worden, dat hielp. Ik pakte een ander stuk papier en knipte nog wat. Legde de twee stukken aan elkaar, op elkaar, bedacht me dat er nog een derde stuk bij moest. Ik schikte en herschikte, het hoefde niks te worden. Ik tekende wat, knipte dat uit, het hoefde niks te worden. Ik werd een beetje blij. Blij omdat ik weer echt aan het kijken was naar kleuren en vormen, blij omdat er nog steeds niets hoefde, blij omdat er iets nieuws ontstond waarvan ik niet had vermoed dat het in mij zat. Toen wist ik het: gewoon beginnen!
Gewoon beginnen en de weg ontstaat vanzelf. Niet als een heldere rechte lijn maar als een trap die trede voor trede wordt uitgebouwd. Een trap die niet noodzakelijk recht omhoog beweegt maar organisch zoekt, kronkelt en groeit.

Ik nestel me tegen de roze ijsbeer aan. Genoeg begonnen voor vandaag. Morgen begin ik gewoon weer.

5 Responses to Gewoon beginnen! – Lessen van de roze ijsbeer

  1. Lars schreef:

    Keep calm and carry on

  2. danielle schreef:

    wat kan het toch worstelen zijn, met jezelf!
    mooi omschreven!

    • Klaartje schreef:

      Ja, je krijgt het niet altijd cadeau, maar uiteindelijk komen daar wel vaak de mooiste dingen uit voort. Gelukkig maar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.