[English translation]

kunst_troostIk verliet het huis met een zwaar hart. Je hebt van die dagen. Eigenlijk had ik niet eens willen gaan, maar datzelfde hart trok me van de bank, de trein in, naar een andere stad.

Het was niet ver en eenmaal aangekomen wist ik precies waar ik moest zijn. Onbewust versnelde ik mijn pas, ik wilde er zijn voordat ook de anderen het ontdekt hadden. Ik vermeed de geijkte route, sloeg linksaf waar de meeste mensen rechts gingen, niet afgeleid door al het andere wat er om me heen gebeurde.

Ik liet me leiden door mijn hart.
En kwam thuis.

 
Mijn hart verzachtte. Het was mooier dan ik me had kunnen voorstellen, maar mooier is eigenlijk niet het goede woord. Ik werd geraakt, voelde hoe iets in mij zich kon ontspannen, hoe de zwaarte kunst_verbondenheidtoestemming kreeg er te zijn en hoe dat mij lichter maakte. Er was tederheid in de ruimte, en geborgenheid. Er was kracht en omhulling, sensitiviteit en transparantie. Ik werd gedragen. Gespiegeld door iets wat mij te boven ging, maar waar ik me tegelijkertijd in herkende. Ik was ontroerd omdat ik mezelf zag op een manier die ik me niet altijd zo gewaar ben. Ruimer, voller, aanwezig.

Dit is wat kunst doet, wat het mij doet. Het verzacht, confronteert, omhult, verbaast, nuanceert, irriteert en troost. Kunst heeft het vermogen onze verborgen donkere kanten, onze woede en ons onvermogen naar de oppervlakte te brengen. Maar het kan ook de lichtheid, de bron van het bestaan in ons voelbaar maken. Op welke manier je ook geraakt wordt door een kunstwerk, het zegt: “Dit ben jij!”

Benieuwd naar dit kunstwerk?

 

English translation

This is you!

I left the house with a heavy heart. There are those days. Actually I did not even want to go, but that same heart pulled me from the couch, into the train, to another city.

It was not far and once there I knew exactly where I had to be. Unknowingly I accelerated my pace, I wanted to be there before the others would discover it too. I avoided the popular route, turned left where most people went right, not distracted by everything else that happened around me.

I let myself be led my heart.
And came home.

 
My heart softened. It was more beautiful than I could have imagined, but beautiful is not the right word. I was touched, felt how something could relaxed in me, how the heaviness got permission to be there and how that made me feel lighter. There was tenderness in the space, and security. There was power, sensitivity and transparency. I was carried. Mirrored by something that transcended me, but that I recognized at the same time. I was moved because I saw myself in a way that I don’t always know myself. More spacious, fuller, present.

This is what art does, what it does to me. It softens, confronts, envelops, amazes, nuances, irritates and comforts. Art has the ability to bring our hidden dark sides, our anger and our inability to the surface. But it can make the lightness, the source of existence palpable in us as well. In whatever way you are touched by an artwork, it says, “This is you!”

Although images fall short to really convey the experience of this artwork in space:

Chiharu Shiota, Uncertain Journey, 2017

Chiharu Shiota, Uncertain Journey, 2017, metalen boten en rode draden (wol), Het Noordbrabants Museum. Foto: Joep Jacobs. © Chiharu Shiota, c/o Pictoright Amsterdam, 2017

Wil je meer zien van deze kunstenares:
If you want to see more of this artist:
http://www.wearitcrochet.com/sunday-visual-diary-20-chiharu-shiota/

Tagged with:
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.