stoelendansTerwijl ik door ga met bewegen kijk ik nerveus om me heen. Daar rechts staat ie. Voor een halve ronde in mijn zicht. Daarna komt het gevaarlijke stuk: wanneer ik het cruciale punt voorbij ben en hij niet meer zichtbaar is. Juist op dat moment stopt de muziek. Snel draai ik me om, maar ik ben al te laat. Mijn concurrent heeft plaatsgenomen op de allerlaatste lege stoel… Stoelendans, ik heb het nooit een leuk spel gevonden.

De herinnering aan die nervositeit, het draaien om die ene stoel en de daaropvolgende teleurstelling kwamen terug toen ik onlangs op Facebook het event zag dat een collega had aangemaakt. Het was exact het idee dat ik al een tijd had, maar ze was me net voor. Ik was zelf nog aan het stoeien met de juiste vorm, mijn vorm, en een ‘event’ lag er al helemaal nog niet. Toen ik het bericht las, was het eerste wat ik dacht: “okay, die plek is dus vergeven!”. Ik voelde de energie uit me wegtrekken terwijl tegelijkertijd een gevoel van ontoereikendheid binnenstroomde. Alles in mij gaf het op. Was ik net mijn eigen unieke expressie in de wereld aan het vormgeven, ging iemand anders ermee vandoor.

Het duurde even voordat ik voelde dat er iets niet klopte.

stoelendansHoe kon iemand anders er nu vandoor gaan met mijn unieke expressie? Hoe kon iemand anders nu die workshop geven zoals ik hem in gedachten al aan het vormen was? Dat kon helemaal niet! Hoe ik iets doe draagt altijd mijn eigen persoonlijke stempel, zelfs als iemand anders het ook doet. Alleen al in de illustratie business zijn er ontelbare mensen die hetzelfde doen, namelijk: illustreren. En toch: elke illustrator is anders. Zelfs als ze dezelfde materialen of stijl hanteren zijn er nog steeds die hele persoonlijke, specifieke verschillen. En juist die verschillen geven uitdrukking aan de enorme rijkdom en potentie die er is.

Iedereen drukt zich op zijn eigen bijzondere manier uit. Hoe dichter ik bij mezelf blijf, hoe specifieker en persoonlijker ik me uit. Ik voelde weer lucht. Mijn stoel was niet vergeven. Het was in de eerste plaats al niet mijn stoel geweest die bezet werd, het was haar stoel.

En mijn stoel? Die staat er gewoon nog. Achter mij. Ik hoef niet te kijken, alleen maar plaats te nemen.

Tagged with:
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.