2 punten = stopcontact (toch?)
Lang geleden zat ik op wat toen nog  de Academie voor Industriële Vormgeving heette. Bij een van de vakken moesten we met een speciale inktpen een werkstuk maken dat geheel opgebouwd was uit punten en strepen. Dat van mij zag er ongeveer uit als de afbeelding hiernaast. Net voor de beoordeling liet ik het aan mijn huisgenote zien die geen enkele affiniteit had met kunst, maar het wel heel boeiend vond wat ik allemaal deed. Na even gekeken te hebben zei ze: “Knap hoor, maar wat doen die 2 punten daar linksonder?” Innerlijk lachend om zoveel onwetendheid zei ik triomfantelijk: “dat is het stopcontact!”

Blinde vlek
Bij de beoordeling kreeg ik een 8-. Daar voegde de docent aan toe: “Zonder die 2 punten linksonder had je een 9 gekregen!” Het zette mij aan het denken. Mijn op creatief en cultureel vlak niet onderlegde huisgenote had iets gezien wat mij ontgaan was. Sterker nog: ze had gezien wat ook mijn docent meteen opviel. Niet zij was dom, ik was degene die enigszins lullig achterbleef. Het kwam in me op dat er hier misschien sprake was van een blinde vlek…

In de herhaling
2 weken terug overkwam me iets soortgelijks. Een leuke, nieuwe opdrachtgever vroeg me een illustratie te maken voor hun blog. De schets werd goedgekeurd en ik ging vol goede moed en energie aan de slag. Zo’n nieuwe opdrachtgever is altijd wat spannend en ik wilde een goede indruk maken. Vol vertrouwen stuurde ik de uitwerking op; in lijn met de goedgekeurde schets, dus ik verwachtte geen problemen. Echter er kwam een mailtje retour: dat dit het toch net niet was, al konden ze niet meteen precies aangeven waar hem dat in zat. Ik baalde, daar ging mijn eerste goede indruk! Zucht.

Ik zie het niet, of wacht…
Ik keek nog eens naar de illustratie en probeerde te zien wat zij zagen. Ik zag het niet of misschien, ja, een beetje. Ik belde ze, vroeg en kreeg meer informatie. Keek opnieuw naar de illustratie en zag: die horizon is te strak en donker in samenspel met de looping. En die hand onderin is inderdaad wat klein en onzichtbaar, terwijl die eigenlijk een belangrijk deel van de boodschap vertelt. Ik ging aan de slag, liet de horizon vervagen en bracht de hand en het geld beter in beeld. Het zag er opeens een stuk frisser uit. Ik werd er zelf blij van. Snel even naar de opdrachtgever gestuurd: is dit wat jullie bedoelen? Ja, dit was wat ze bedoelden, stuur maar op!

Leren van je opdrachtgever
Zij hadden het gezien en ik zag het nu ook. Ik dacht aan mijn huisgenote van lang geleden. Realiseerde me dat ik als illustrator, ondanks of juist door mijn expertise, soms een blinde vlek heb. En dat het juist dan belangrijk is om te blijven luisteren naar de klant en open te staan voor feedback. Ik deel mijn expertise d.m.v. beeld en help daarmee de opdrachtgever. Tegelijkertijd leer ook ik van mijn opdrachtgevers  door goed te luisteren hoe zij vanuit hun expertise en perspectief het beeld ontvangen en interpreteren. Daar is niks mis mee, dat is zelfs een voorwaarde om tot een goede illustratie te komen.

In dit geval hielp de klant me om met een frisse blik naar mijn eigen werk te kijken met een betere illustratie als resultaat. Dat is wat ze een win-win situatie noemen.

p.s. Collega Quirine van ontwerpbureau de Zagerij schreef een interessante blogpost over (kritische) feedback. Een aanrader als je daar meer over wilt lezen.

Tagged with:
 

2 Responses to De blinde vlek

  1. Quirine Reijman schreef:

    Dat is ook een herkenbaar verhaal, Klaartje! Ook wel een beetje ongemakkelijk, want de rollen zijn even omgekeerd, maar je hebt gelijk: de klant heeft soms juist met zijn ‘lekenblik’ een goed punt. Het is de kunst om als ontwerper of illustrator zelf te kunnen schakelen tussen de ‘expert’ en de ‘leek’. Maar soms heb je daar je klant of een huisgenoot bij nodig.

    • Klaartje schreef:

      Ja, het moet ook niet te vaak voorkomen. Maar het is goed het te herkennen als dat wel zo is en daarvan te leren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *